Książka Chwała Maryi jest wiernym tłumaczeniem dzieła św. Alfonsa Liguori, wydanego w 1750 roku, jeszcze za życia autora. Jest żywym świadectwem jego głębokiej wiary i ufności do Matki Najświętszej, którą uważał za najlepszą Orędowniczkę i Wspomożycielkę, bramę wiodącą grzeszników do Boga. W swoich rozważaniach nie wahał się cytować i korzystać z doświadczeń swoich wielkich poprzedników: św. Brygidy, św. Bernarda z Clairvaux, św. Bernardyna ze Sieny i wielu, wielu innych. Jego nauczanie trafiało prosto pod strzechy i było przeznaczone dla najbardziej potrzebujących. Dlatego też św. Jan Paweł II wspominając w Redemptoris Mater postać św. Ludwika Marii Grignion de Montfort, jako wyznawcę i nauczyciela duchowości maryjnej, stawia zaraz za nim postać św. Alfonsa Marii de Liguori i jego dzieło o Maryi.

Kiedy zatem pochylamy się nad pozostawionym nam przez św. Alfonsa tekstem, dostrzegamy, że pełna chwały Maryja jest również naszą bramą do nieba, jest drogą, po której każda i każdy z nas idzie do Domu Ojca. (Arcybiskup Wojciech Polak Prymas Polski)

Największym pragnieniem św. Alfonsa de Liguoriego było ukochać Jezusa Chrystusa tak, jak na to zasługuje, i sprawić, by był kochany przez wszystkich ludzi. Dlatego, mimo upływu wieków, ten niezwykle żarliwy miłośnik Ukrzyżowanego nadal może być naszym przewodnikiem w kontemplacji męki Pańskiej – najwyższego wyrazu miłości Boga do nas – i uczyć nas, jak powinniśmy rozpalać w naszych duszach miłość do Jezusa Chrystusa, który za nas umarł na krzyżu. Duchowość pasyjna nie ulega przedawnieniu.

Jan Chaim CSsR

Św. Alfons Maria de Liguori (1696–1787) należy do największych czcicieli i apostołów Jezusa Chrystusa ukrzyżowanego. Całe życie i dzieło tego wielkiego doktora Kościoła, biskupa, misjonarza, założyciela Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, autora licznych dzieł z dziedziny teologii i duchowości, muzyka, malarza i poety było jakby żywym komentarzem do męki Pańskiej. Swoją żarliwą miłość do Ukrzyżowanego karmił św. Alfons rozważaniem Ewangelii, lekturą książek o pasji Chrystusa i codzienną praktyką drogi krzyżowej.

Prezentowana książka składa się z trzech tekstów: Rozważania męki Pańskiej według opisu Ewangelistów, Miłość dusz, Ćwiczenie drogi krzyżowej. Podstawą wydania są ich XIX-wieczne przekłady, odpowiednio uwspółcześnione, lecz z poszanowaniem dla tłumacza oraz w przekonaniu, że ich plastyczny język stanie się dodatkowym cennym walorem książki, przybliżając w ten sposób czytelnika do czasów świętego autora.

Nauczanie papieża Benedykta XVI zawarte w trzech encyklikach i czterech adhortacjach apostolskich wypływa z jego doświadczeń duchowych i intelektualnych.

W swych encyklikach papież-teolog zwraca uwagę na znaczenie dla życia chrześcijańskiego trzech cnót teologalnych: wiary, nadziei i miłości. Z kolei adhortacje są owocami czterech synodów. Ojciec Święty zebrał w nich i pogłębił to wszystko, co wyrazili ojcowie synodalni, o czym dyskutowali i co zatwierdzili.

Jak czytać te dokumenty? Mając świadomość, że encyklika to orędzie skierowane przez papieża do biskupów i wiernych, a także ludzi dobrej woli, mówiące o zasadach wiary i moralności chrześcijańskiej, czy też różnych aspektach życia w świetle wiary. Należy do autorytatywnego, zwyczajnego nauczania Ojca Świętego. Natomiast adhortacja ma znaczenie duszpasterskie, zwykle adresowana jest do określonej grupy osób bądź podejmuje konkretny temat.

Dokumenty te zachwycają wspaniałymi i głębokimi sformułowaniami, odkrywającymi istotę naszej wiary. W każdym z nich możemy odnaleźć duchowe pokrewieństwo oraz godziny rozmów z wielkim poprzednikiem Benedykta XVI – świętym Janem Pawłem II.

Każdy z dokumentów poprzedzony został komentarzem o. Stanisława Tasiemskiego OP.

Jest wiele świętych małżeństw, które przez całe życie wspierały się i szły wspólną drogą do Boga.
Historia Elżbiety i Feliksa Leseur jest inna. Żyjąca na przełomie wieku XIX i XX para była bardzo dobrze dobrana. Ona doskonale wykształcona, kulturalna Paryżanka z dobrej rodziny, on wybitny lekarz, dziennikarz i polityk. Oboje wychowano w duchu katolickim. Łączyły ich wspólne pasje, miłość do książek i muzyki, dzieliło coś o wiele głębszego: światopogląd. Elżbieta była kobietą głębokiej, szczerej wiary, z którą nie afiszowała się na zewnątrz, ale którą żyła. Ludwik po ślubie okazał się równie żarliwym wojującym ateistą. Ona karmiła się dziełami duchowymi, on gromadził biblioteczkę książek modernistycznych. Na dodatek ze cel swej żarliwości obrał sobie Elżbietę….
W swych licznych pismach, po raz pierwszy zaprezentowanych w niniejszej książce, małżonkowie Elżbieta i Feliks dają świadectwo zadziwiającej i mądrej drogi, którą przeszli; miłości, która wzrastała pomimo różnic i cierpień każdego z nich. Wypracowany szacunek dla przekonań drugiej osoby, ich tolerancja i wzajemny podziw w końcu przyniosły owoce. Jednak to nie Elżbieta je zbierze…
Dlaczego warto o tym czytać? Bo to dobrze napisana, ale przede wszystkim mądra książka. Historia Elżbiety i Feliksa ma ogromny walor dla współczesnego, pogrążonego często w sporach i niezgodzie czytelnika, doświadczającego na co dzień rozłamów w rodzinie, w pracy, w kraju. Małżonkowie pokazują, jak kochać się i wspierać różniąc się w samym sercu swojej istoty. Jest to nie tylko możliwe, ale może być bardzo owocne.
Zaskakujący finał tej opowieści jest jak z scenariusza filmowego.

Bernadette Chovelon – francuska doktor literatury i filozofka specjalizująca się w psychologii i duchowości małżeńskiej, autorka licznych biografii znanych postaci.

Ćwiczenia duchowe św. Bonawentury powstały na prośbę siostry klaryski, która poprosiła świętego o wskazówki do codziennych medytacji. Autor zachęca w nich do poznawania Boga przez „rozważanie sercem”, czyli pobożne rozpamiętywanie życia Pana Jezusa i Jego nauki. W tym celu zamieścił w swoim dziele liczne teksty biblijne, wyjątki z pism św. Bernarda z Clairvaux oraz praktyczne wskazówki, jak je interpretować. Codzienna kontemplacja wybranych przez niego tekstów miała na celu nie tylko zatrzymać przy nich myśl, ale nade wszystko serce, by osiągnąć intymną więź z Bogiem.

Medytacje nazywane „mistyczną biografią Chrystusa” od wieków są uznawane przez wiernych za arcydzieło kanonu klasyki duchowości i jeden z fundamentów pogłębiania życia duchowego. Autor doskonale połączył w nich kontemplację z życiem codziennym, a przez nauczanie o życiu miłością Bożą nieustannie przypomina nam o ludzkiej słabości i o obowiązkach pokuty i miłosierdzia.

Przeniknięte ideą miłości rady świętego zwanego Doktorem Serafickim pozostają nadal aktualne i przemawiają do serc również dzisiaj, bez względu na wiek i wykształcenie wierzących.

Rozważając Księgę Koheleta o. Józef Bremer zaprasza czytelnika do zadawania wciąż aktualnych pytań: o sens życia, o przemijanie, o obecność Boga w świecie. Przekonuje, że podobnie jak biblijny autor, który 2000 lat temu miał odwagę skonfrontować swoje myślenie z odmienną dla hebrajczyków kulturą grecką, tak i my jesteśmy dziś zmuszeni do konfrontacji naszego obrazu świata z życiem w społeczeństwie wielokulturowym, z pytaniem o nierówności społeczne i zagrożenie naszej planety.

Kohelet nigdy nie bał się pisać o doświadczeniu nonsensu i pustki, które często są udziałem współczesnego człowieka. Był przekonany, że wiara powinna być żywa i dynamiczna i nie może rozwiązać w cudowny sposób za człowieka wszystkich jego problemów. Wręcz odwrotnie przekonywał, że osoba wierząca zderza się z różnego rodzaju ograniczeniami i brakami. Jako bystry obserwator codziennej rzeczywistości widział w życiu ludzkim nie tylko czas umierania, zabijania, burzenia i płaczu, ale także czas narodzin, budowania pokoju i radości. Jest dla nas współczesnych wzorem, jak się nie poddawać presji otaczającego nas świata oraz jak szukać bronić niepodważalnej prawdy w naszym życiu.

Życie jest warte przeżycia – przypomina za Koheletem autor. Warto, abyśmy zaczęli je smakować, zamiast się zamartwiać.

Ks. prof. dr hab. Józef Bremer SJ – naukowiec, dydaktyk, duszpasterz, były rektor Akademii Ignatianum w Krakowie, autor prac naukowych z zakresu filozofii, logiki i kognitywistki, a także szeroko zakrojonych opracowań popularnonaukowych.

Zdumiewająca, a jednak mało znana historia francuskich zakonnic, które w XIX wieku w imię swojej wiary i z zamiłowania do wyzwań opuściły klasztory i ruszyły w świat. W kornetach i z różańcami jako paszportami przepływały oceany, przemierzały dżungle i pustynie, aby dzielić życie rdzennych mieszkańców ze wszystkich kontynentów – czasami nawet zanim dotarli tam odkrywcy i kolonizatorzy. Choć było ich w terenie nawet dziesięć razy więcej niż misjonarzy, ich rola nadal nie jest wystarczająco doceniona.

Te nieustraszone, inteligentne, odważne i szlachetne kobiety całe swoje życie poświęciły służbie ojczyźnie. Stworzyły szkoły, szpitale, struktury pomocy społecznej. Pozostały po nich listy, dzienniki, opowiadania, a także wciąż żywe ślady w pamięci mieszkańców. Autorki, opisując historię ekscytującego życia ośmiu z nich, zabierają nas w pasjonującą podróż w cztery strony świata, od Ameryki po Chiny, przez Palestynę i Ocean Spokojny.

Agnès Brot – absolwentka Institut d’études politiques (Instytutu Nauk Politycznych) w Tuluzie i specjalistka z zakresu historii Kościoła XIX i XX wieku. Kierowała także Centre d’études Edmond Michelet (Centrum Studiów Edmonda Micheleta).

Guillemette de la Borie – dziennikarka. Długo pracowała dla prasy młodzieżowej („Pomme d'Api”, „Phosphore”), potem dla „La Croix”. Jest także autorką esejów o edukacji, biografii, opowiadań i powieści.

Dowód na życie po śmierci!

PO DRUGIEJ STRONIE jest publikacją wyjątkową. Tyle powodów dla których warto przeczytać tę książkę. Jednym z nich jest to, iż stanowi próbę odpowiedzi na jedno z najbardziej nurtujących człowieka PYTAŃ: co dzieje się z nami po śmierci?

To co stanowi o wartości tej książki to jej pozytywne przesłanie. Jest zapisem świadectw osób, które doświadczyły „przejścia na drugą stronę”. Ich autentyczny przekaz może odmienić nasze życie i uczynić go lepszym, a przede wszystkim możemy lepiej zrozumieć wszechogarniającą miłość Boga. W obliczu spraw ostatecznych: śmierci i życia wiecznego, nieba, piekła, czyśćca zupełnie inaczej spojrzymy na nasze życie i postępowanie.

PO DRUGIEJ STRONIE oswaja nasz lęk przed śmiercią. Pozwala zrozumieć to, co w życiu jest najważniejsze z perspektywy rzeczy ostatecznych.

Po śmierci człowieka doświadczamy nowej rzeczywistości, o której Pismo Święte mówi: „lecz właśnie głosimy, jak zostało napisane, to, czego ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują” (Kor 2, 9).

Zawarte w książce opisy ludzkich doświadczeń związanych z przeżyciem śmierci klinicznej nie powinny być traktowane jednak jako pewny (bo nie teologiczny) opis nieba, piekła czy czyśćca. Czy to znaczy, że mamy je odrzucić? Nie, bo są one dla nas świadectwem , że skoro przeżycia związane z bliskim otarciem się o śmierć są tak wspaniałe i tak przemieniające, to po śmierci możemy doświadczyć czegoś o wiele doskonalszego. Książka daje wyraźną wskazówkę, a zarazem pouczenie, że to, co spotka nas po „ostatecznym przejściu” będzie się wiązało bezpośrednio z naszym ziemskim życiem i wyborami, jakich tu dokonujemy. Potwierdzają to słowa Jezusa zawarte w przypowieści o Łazarzu, proszącego o możliwość ostrzeżenia swoich braci przed konsekwencjami złego życia:

„Proszę cię więc, ojcze, poślij go do domu mojego ojca. Mam bowiem pięciu braci: niech ich przestrzeże, żeby i oni nie przyszli na to miejsce męki”. Lecz Abraham odparł: „Mają Mojżesza i Proroków, niechże ich słuchają”. „Nie, ojcze Abrahamie – odrzekł tamten – lecz gdyby kto z umarłych poszedł do nich, to się nawrócą”. Odpowiedział mu: „Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby kto z umarłych powstał, nie uwierzą” (Łk 16,19-31).

Zgodnie z nauką Kościoła i przekazem biblijnym istnieje świat po śmierci fizycznego ciała i najważniejszą rzeczą w doczesnym życiu jest być na nie przygotowanym. Najpewniejszą drogą wiodącą do nieba jest przyjęcie miłości Boga i osobista relacja z Jezusem Chrystusem umacniana przez modlitwę i sakramenty.

Była niewolnicą dwunastu mężczyzn, wykorzystywana przez dziesiątki innych, sprzedawana i odsprzedawana; jej historia należy do Państwa Islamskiego i odzwierciedla jego teologię, która głosi, że wszystkie grzechy mężczyzn wcielone zostają w kobiece ciało.

To nie jest powieść. To prawdziwa historia Marie, chrześcijanki o blond włosach i zielonych oczach, mieszkającej od urodzenia w Iraku. W czasie działań wojennych w Iraku w 2014 roku dżihadyści porywali kobiety, więzili je, torturowali, gwałcili i odsprzedawali kolejnym właścicielom. Marie jest jedną z nich. Żołnierze Państwa Islamskiego po zdobyciu jej rodzinnego miasta, zabrali ją wraz z dwiema siostrami i umieścili w domu dla niewolników, gdzie przebywało już pięćdziesiąt innych kobiet. To wtedy Marie stała się sabaya – niewolnicą. Następne dwa lata jej życia regulowane było przez „podręcznik niewolnicy seksualnej” – oficjalny dokument wydany przez jeden z departamentów Państwa Islamskiego. Jego lektura jest wstrząsająca.

Taka jest też historia Marie. Mistrzowsko opowiedziana, nie daje wytchnienia w czasie lektury. Dzięki niej inaczej patrzymy na statystyki i doniesienia z tego regionu świata – za każdą liczbą i za każdym newsem kryje się dramat kolejnej „Marie”.

Z każdą stronicą tej książki rośnie niedowierzanie, że to wszystko, czego doświadczyła Marie, mogło spotkać jedną osobę. A po przeczytaniu ostatniego zdania musimy zmierzyć się ze świadomością, że to samo stało się (i dzieje się nadal) z tysiącami innych kobiet w tym regionie. „Jeśli to jest kobieta…”, ponieważ paradoksalnie Marie przez cały okres uwięzienia walczyła ze swoimi prześladowcami, aby zobaczyli w niej chociaż zwierzę, bo im prawo przyznawało lepszy status niż niewolnicom seksualnym. Ale „jeśli to jest kobieta”, to czy tych, którzy ją torturowali, gwałcili i sprzedawali, można nazwać mężczyznami? Ludźmi? A jak nazwać nas, jeśli odwracamy wzrok, by nie widzieć dramatu tych, którzy żyją w tej części świata?

Agata Młynarska

Błogosławiona Małgorzata Ebner była zakonnicą i mistyczką. Wstąpiła do klasztoru dominikanek pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP w Mödingen w diecezji augsburskiej. Ciężko zachorowała i została przykuta do łóżka. W 1332 roku na polecenie kierownika duchowego zapisywała swoje mistyczne doświadczenia w dzienniku.

Korespondowała z dominikaninem i mistykiem Janem Taulerem. Zmarła w opinii świętości w wieku 60 lat. Jej kult jako błogosławionej potwierdził papież Jan Paweł II w 1979 roku.

W listach Błogosławionej próżno szukać niejasnego, oderwanego od życia sposobu myślenia; dominują w nich praktyka i doświadczenie. Owa relacja mistycznych przeżyć ma tym większą wartość, że zawdzięczamy je miłującej prawdę kobiecie, której zupełnie obce były fanatyzm i przesada. Małgorzata z podziwu godną otwartością mówi o swych pokusach, trudnościach i sukcesach. Z jej zapisków wyłania się fascynujący obraz drogi, którą przebyła ku pełni mistycznego życia.

Objawienia Błogosławionej w jasny sposób ukazują dzieje konkretnego życia mistycznego i stanowią księgę pociech dla wszystkich doświadczających cierpień i bezczynności.

Utwory św. Efrema (ok. 306–373) i anonimowe powstałe w jego kręgu oraz innego wielkiego poety Jakuba z Sarug (451– 521) zaliczamy do poezji syryjskiej. Jest ona głęboko zakorzeniona w Biblii. Wynika to z ówczesnego przekonania, że żadne słowa nie są w stanie opisać niepojętego Boga. Można więc o Nim mówić jedynie za pomocą biblijnych obrazów wyjaśnianych alegorycznie lub symbolami i skojarzeniami. Jest to poezja zadziwienia nad Wcieleniem Syna Bożego, a jednocześnie nad dziewictwem i macierzyństwem Maryi.

Czytając hymny Efrema, widzimy Maryję jako jaśniejącą niesłychaną wprost pięknością i świętością. Święty porównuje Jej czystość do bezgrzeszności samego Chrystusa, w czym widziano zapowiedź nauki o Niepokalanym Poczęciu. Tymczasem w twórczości Jakuba z Sarug dostrzegamy fascynację dobrocią Bożą i pięknem świata oraz przekonanie, że bardziej godne Boga jest raczej opiewanie niewypowiedzianej tajemnicy niż jej „bezwstydnie badanie”.

Teksty te przyczyniły się do rozwoju kultu maryjnego w Kościele.

Co łączy rozrabiakę Wojtka, który nie znosi dziewczyn, „kujonkę” Rozalię, która musi chodzić na karate i niezdarną Zuźkę, której nikt nie lubi? Jak zostać dżentelmenem „ za karę”? I czy to prawda, że dyrektorka szkoły tańca z ulicy Lawendowej to „czarownica”? A może to…

„Ninja w baletkach”… To zabawna, pełna humoru, opowieść o trójce niesfornych dzieciaków, które uczą się przyjaźnić, pokonywać trudności i… baletu, który wszystko w ich życiu zmienia. Poruszająca opowieść, ale jednocześnie zabawna historia o tym, jak przestać się bać. Czytelnicy dowiedzą się także jak zostać dżentelmenem „za karę”, utrzeć nosa łobuzowi z klasy i jak wyglądają lekcje baletu dla dzieci.

Uwaga! Doskonały prezent dla dzieci, które nie lubią czytać!

Bł. Katharina Emmerich to mistyczka i wizjonerka, obdarzona stygmatami, beatyfikowana przez Jana Pawła II w 2004 r. Jej szczegółowe wizje, obejmujące kilkadziesiąt tomów, dotyczą życia Jezusa, Maryi, Józefa i ich krewnych oraz Apostołów. Na podstawie jej widzeń odnaleziono m.in. domek Maryi w Efezie.

Z wizji bł. Kathariny zawartych w tym tomie wyłania się obraz nieludzko cierpiącego Pana Jezusa, który nieustannie modli się za swoich oprawców i przebacza im. Przejmujące, szczegółowe opisy pozwalają nie tylko przenieść się w samo centrum ewangelicznych wydarzeń, ale – co najważniejsze – pomagają w ich duchowym przeżyciu.

Na kanwie tych objawień powstał scenariusz do słynnego filmu Mela Gibsona Pasja. Dzięki obszernym komentarzom przybliżającym kontekst biblijny oraz historyczno-kulturowy czytelnik ma szansę zrozumieć, czym tak naprawdę są objawienia prywatne, pogłębić swoją świadomość religijną, ale przede wszystkim na nowo odkryć, co się wydarzyło na Kalwarii.

Wizje zawarte w niniejszym tomie obejmują podróże misyjne Pana Jezusa, w czasie których dokonywał On licznych cudów i uzdrowień. Pasjonujące, szczegółowe opisy i uzupełnienia dobrze znanych historii pozwolą czytelnikowi przenieść się w samo centrum ewangelicznych wydarzeń. Będzie mógł on dowiedzieć się, dlaczego Mistrz tak często nauczał przez porównania, lepiej pozna osobę Judasza Iskarioty, sprawdzi, ile razy nawracała się Magdalena, posłucha Kazania na górze, a może nawet odważy się wraz z Jezusem chodzić po wodzie.

Anna Katharina Emmerich - mistyczka i wizjonerka, obdarzona stygmatami, beatyfikowana przez Jana Pawła II w 2004 r. Jej szczegółowe wizje, spisane przez Klemensa Brentano, obejmują kilkadziesiąt tomów. Dotyczą życia Jezusa, Maryi, Józefa i ich krewnych oraz Apostołów. Na podstawie jej widzeń odnaleziono m.in. domek Maryi w Efezie.

Wizje zawarte w niniejszym (ostatnim) tomie obejmują dalszy ciąg podróży misyjnych Pana Jezusa, w czasie których nauczał On o królestwie Bożym i objawiał swoją moc poprzez liczne cuda. Pasjonujące, szczegółowe opisy i uzupełnienia dobrze znanych historii pozwolą czytelnikowi przenieść się w samo centrum ewangelicznych wydarzeń. Będzie mógł on wraz z Apostołami zobaczyć przemienienie na górze Tabor, stanie się świadkiem wskrzeszenia Łazarza, dowie się, dlaczego Zacheusz miał zejść z drzewa, a także przysłucha się słowom Jezusa na temat małżeństwa.

Anna Katharina Emmerich - mistyczka i wizjonerka, obdarzona stygmatami, beatyfikowana przez Jana Pawła II w 2004 r. Jej szczegółowe wizje, spisane przez Klemensa Brentano, obejmują kilkadziesiąt tomów. Dotyczą życia Jezusa, Maryi, Józefa i ich krewnych oraz Apostołów. Na podstawie jej widzeń odnaleziono m.in. domek Maryi w Efezie.

Pierwszy tom bestsellerowej serii

Objawienia bł. Kathariny zawarte w tym tomie sięgają początków Biblii. Opisując stworzenie świata, upadek aniołów czy pojawienie się grzechu, mistyczka przywołuje rozmaite wątki, których nie znajdziemy w Starym Testamencie, kładąc jednak nacisk na duchowy aspekt tych wydarzeń.

Dzięki obszernym komentarzom przybliżającym kontekst biblijny oraz historyczno-kulturowy czytelnik może dowiedzieć się nie tylko interesujących szczegółów, ale również zrozumieć, czym tak naprawdę są objawienia prywatne, a także pogłębić swoją świadomość religijną.

Bł. Katharina Emmerich to mistyczka i wizjonerka, obdarzona stygmatami, beatyfikowana przez Jana Pawła II w 2004 r. Jej szczegółowe wizje, obejmujące kilkadziesiąt tomów, dotyczą życia Jezusa, Maryi, Józefa i ich krewnych oraz Apostołów. Na podstawie jej widzeń odnaleziono m.in. domek Maryi w Efezie.

Bł. Anna Katharina Emmerich (1774-1824), obdarzona stygmatami mistyczka i wizjonerka, beatyfikowana została w 2004 r. przez Jana Pawła II. Jej szczegółowe wizje, spisane przez Klemensa Brentano, obejmują kilkadziesiąt tomów. Dotyczą życia Jezusa, Maryi i ich krewnych, Apostołów i wydarzeń związanych z Męką i Zmartwychwstaniem. Na podstawie jej widzeń odnaleziono m.in. domek Maryi w Efezie.

II poszerzone wydanie objawień Anny Kathariny Emmerich obejmuje okres od śmierci Jezusa, aż po Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny. Wizje mistyczki zostały opatrzone obszernymi komentarzami i przypisami, przybliżającymi czytelnikowi kontekst biblijny oraz historyczno-kulturowy przedstawionych w książce wydarzeń. Dzięki temu odbiorca może dowiedzieć się nie tylko nowych, interesujących szczegółów, ale również zrozumieć, czym tak naprawdę są objawienia prywatne. Najbardziej zaskakujące w przekazanych przez stygmatyczkę wizjach jest to, że skromna, niewykształcona wieśniaczka wykazywała zadziwiającą znajomość topografii i szczegółów archeologicznych oraz historycznych. Dzięki jej informacjom odnaleziono np. domek Maryi w Efezie, gdzie Matka Boża mieszkała ze św. Janem Apostołem. Błogosławiona Anna Katharina Emmerich posiadała nie tylko łaskę stygmatów, ale także dar widzenia spraw nadprzyrodzonych i dar rozpoznawania ludzkiego wnętrza. Swoje cierpienie traktowała jako służbę dla zbawienia, dlatego wszystkim tym, którzy ją odwiedzali dawała duchową pomoc i pocieszenie.

Bł. Anna Katharina Emmerich (1774–1824) - mistyczka i wizjonerka, obdarzona stygmatami, beatyfikowana przez Jana Pawła II w 2004 r. Jej szczegółowe wizje, spisane przez Klemensa Brentano, obejmują kilkadziesiąt tomów. Dotyczą życia Jezusa, Maryi, Józefa i ich krewnych oraz Apostołów. Na podstawie jej widzeń odnaleziono m.in. domek Maryi w Efezie.

Wizje zawarte w niniejszym tomie obejmują początek działalności Pana Jezusa i Jego pierwsze cuda. Pasjonujące, szczegółowe opisy i uzupełnienia dobrze znanych historii pozwolą czytelnikowi przenieść się w samo centrum ewangelicznych wydarzeń. Będzie mógł on lepiej poznać losy Jana Chrzciciela i Łazarza, oczyma wyobraźni zobaczy chrzest Jezusa w Jordanie i kuszenie Go na pustyni, będzie świadkiem powołania pierwszych Apostołów, cudu w Kanie Galilejskiej i wskrzeszenia córki Jaira, a także przysłucha się rozmowie z Samarytanką przy studni.